Гөлүсә Шәрипова кулында орчык җырлый, җепләр терелә
Йон эрләү халкыбыз мәдәниятендә гади һөнәр генә түгел, ә традицион тормыш рәвешенең гаять тирән гамәли, җәмгыяви һәм хәтта йола мәгънәсенә ия булган мөһим өлеше дә булып тора. Татарлар да, сарык үрчеткән күп халыклар кебек үк, йоннан җылы киемнәр әзерләгәннәр. Эрләү йонны җепкә әйләндерергә мөмкинлек биргән, аннан бөтен гаилә өчен салкын кыш шартларында бик тә кирәк булган оекбашлар, бияләйләр, шәлләр һәм башкаларны бәйләгәннәр. Моннан тыш, сугылган йоннан (киездән) аяк (киез итек), баш киемнәре һәм хәтта келәмнәр әзерләгәннәр. Тарихи чыганакларда билгеләп үтелгәнчә, татарлар, күрше халыклардан – мордвалардан, чуашлардан аермалы буларак, йонны эрләп кенә калмыйча, аннан кафтан һәм ыңгырчак өчен тупас тукымалар да сукканнар.
